Mensen die permanent in een vakantiehuisje wonen, kunnen nog steeds worden verplicht te vertrekken. Minister van Volkshuisvesting Elanor Boekholt-O’Sullivan wil gemeenten niet opdragen alle handhaving te stoppen. Zij belooft bescherming in schrijnende situaties, maar laat de afweging bij de gemeente.

Dat maakt ze duidelijk na vragen van zelfstandig Kamerlid Mona Keijzer. Aanleiding is een bericht over een 80-jarige bewoner van een recreatiewoning in Berkelland. De minister sprak met de gemeente, maar geeft geen inhoudelijk oordeel over zijn individuele situatie.

Een andere woning kan ook de uitkomst zijn

De belofte luidt dat bewoners niet zomaar op straat mogen belanden. Dat is iets anders dan mogen blijven wonen waar ze nu zitten. Eerst moet worden bekeken of permanente bewoning kan worden toegestaan. Kan dat niet, dan moet de gemeente naar een passende oplossing zoeken, waaronder hulp bij het vinden van andere huisvesting.

Boekholt-O’Sullivan vraagt gemeenten terughoudend te zijn met handhaven. Ze vindt een algemeen verbod daarop niet passend. Gemeenten moeten naast de persoonlijke omstandigheden ook zaken als brandveiligheid en de recreatieve bestemming van een park kunnen meewegen.

Voor bewoners maakt dat een groot verschil. Hun zekerheid hangt af van een afzonderlijke gemeentelijke beoordeling, niet van één landelijke regel die het verblijf toestaat. In het nieuwe antwoord staat geen garantie dat bij vertrek al een andere woning beschikbaar is.

De oude regeling strandde op huurtoeslag

Een eerdere landelijke regeling moest een deel van de bestaande bewoners tien jaar kunnen laten blijven. Het kabinet stopte die voorbereiding in juli. Dienst Toeslagen kon de gevolgen voor huurtoeslag niet uitvoeren.

Uit onderzoek van Het Bericht blijkt dat achter die korte uitleg een praktisch probleem voor bewoners schuilgaat. In de uitvoeringstoets uit september 2025 waarschuwde Dienst Toeslagen dat vakantiehuisjes en huishoudens niet overal afzonderlijk en correct geregistreerd zijn. Daardoor kon de dienst niet betrouwbaar bepalen wie met wie op welk adres woont en recht op huurtoeslag zou krijgen.

Ook het aantonen van de huur en het langdurige verblijf zou ingewikkeld worden. Huurcontracten konden één totaalbedrag bevatten, zonder uitsplitsing van bijvoorbeeld energie en parkkosten. De toets waarschuwde voor fouten, terugvorderingen en veel handmatig onderzoek. Een woonbelofte liep zo vast op de manier waarop woningen, mensen en toeslagrechten in de administratie samenkomen.

Het ministerie liet daarna aanvullend onderzoek doen naar bewoners en de mogelijke doelgroep. Volgens de brief van 3 juli namen die onderzoeken de onzekerheid over het aantal huurtoeslaggerechtigden niet weg. De minister koos vervolgens voor afspraken met gemeenten en provincies in plaats van de landelijke regeling.

De bescherming wordt nog uitgewerkt

In die julibrief beloofde Boekholt-O’Sullivan voor het einde van het jaar vast te leggen hoe gemeenten bewoners in schrijnende situaties moeten beschermen. De nieuwe antwoorden laten zien dat die uitwerking nog loopt. De minister houdt vast aan dezelfde einddatum.

Gemeenten houden daarmee voorlopig de afweging over vertrek en hulp bij een alternatief. Voor wie een vakantiehuisje als enige thuis heeft, blijft onzeker of dat verblijf wordt toegestaan of er elders woonruimte moet worden gevonden.